De ander(en) waren altijd belangrijker dan ik zelf

Het verhaal van Trees

Na mijn besluit om uit mijn huwelijk te stappen moest ik eindelijk onder ogen zien dat ik vast zat.
Er was geen connectie meer tussen mijn gevoel en verstand. Alles deed ik vanuit mijn hoofd en ik richtte mij alleen op de ander.
Veilig was dat, zolang ik dat maar deed was er geen reden om na te denken over wat mijn eigen gevoel me probeerde te zeggen, die moest zwijgen. De wortels daarvan liggen in mijn jeugd.
De ander(en) waren altijd belangrijker dan ik zelf was me geleerd.
Waren er emoties bij het gevoel dat er iets niet klopte dan ging ik meteen naar mijn ratio en gaf mezelf op de 'kop'. De ander heeft het vast zo niet bedoeld, je moet rekening houden met, je bent jaloers, je stelt jezelf voorop enz enz.
Het gevolg was dat ik op die andere stoel ging zitten, niet meer mijn eigen leegte toeliet en niet meer mijn plek op eiste.
Ik werd daarin steeds beter en sterker, kon me goed verplaatsen in die ander en ging steeds slechter voor mezelf zorgen.
Rationeel en verbaal kon ik alles heel goed verwoorden, herkende processen en patronen maar plaatste mezelf daar buiten. Ik zag, ik hoorde en voelde de ander maar mezelf niet.
Dat was voor mij de grootste reden om hulp te zoeken d.m.v. HAPTONOMIE, temeer omdat ik daar positieve berichten over had gehoord.

Ik vond het spannend...vooral het aanraken, ik kwam er achter dat ik dan heel kwetsbaar werd en er veel emoties loskwamen, het eigenlijk ook niet toeliet, het overnam, controle wilde houden op mezelf maar vooral controle op mijn emoties.
Het kwam te dicht bij MIJ, praten was voor mij gemakkelijker. Samen met Carolien hebben we veel dingen op een rijtje gezet, wat heel prettig was.
De rust, de deskundigheid en haar persoonlijkheid hebben me veel dingen over mezelf geleerd.
De belangrijkste daarvan is, dat ik mijn gevoel mag en kan toelaten, dat ik mijn gevoel kan en moet uiten, dat niet alleen de ander belangrijk is maar dat ik daarin ook mijn eigen plek mag hebben, maar vooral, hoe doe ik dat dan...dat was iets wat ik zelf niet meer kon.
Langzaam heb ik me geopend, vind dat nog steeds moeilijk...maar ben op de goede weg. Het is een openbaring om eens niet meer altijd te geven maar ook te vragen en soms zelfs op te eisen.
Daarnaast niet alleen over mijn emoties vertellen maar ze ook laten zien. Hartverwarmend om te merken dat ik daar de ruimte voor krijgt bij de ander(en) en me te realiseren dat mijn zelfbeeld niet klopt met het beeld wat de ander(en) van mij hebben. Positiever.
Ik zal nu verder gaan met het besef dat ik niet altijd hoef te zorgen voor de ander maar dat ik om te beginnen beter moet gaan zorgen voor mezelf en dat geeft lucht en ruimte.
CAROLIEN bedankt.

Carolien over onzekerheid en minderwaardigheid

Carolien over onzekerheid en minderwaardigheid

Neuscorrectie, rimpelbehandeling, facelift, liposuctie...

Je lichaam is vaak het eerste wat anderen van je zien, je gezicht, je figuur, je lengte, je huidskleur enz. Daarmee is het is dus een belangrijk communicatiemiddel, de ander kan een oordeel over je hebben vanwege je uiterlijk. Je kunt er zelf ook een oordeel over hebben. Hoe gevoeliger je hiervoor bent, hoe belangrijker het is om ‘er goed uit te zien’. 
Het plaatje dat je van jezelf hebt is het lichaamsbeeld, en als je vindt dat daar veel op aan te merken is kan het een negatief lichaamsbeeld zijn. 
Hoe onzekerder je bent over hoe je eruit ziet, hoe minder je jezelf accepteert zoals je bent, en dan spreken we van een negatief zelfbeeld. 
Niet alleen het uiterlijk maar wie je van binnen bent is niet wat je wilt, er is sprake van een minderwaardigheidsgevoel.
Dit gevoel komt niet zomaar uit de lucht vallen maar is het gevolg van onzekerheid over jezelf, wie je bent en wie je wilt zijn (lees: hoe je eruit wilt zien).

De oorzaak hiervan kan divers zijn, bijvoorbeeld kan het voortkomen uit ervaringen die je hebt opgedaan in je jeugd, wanneer je verschijning en manier van doen aanleiding gaf tot pesten, of wanneer je altijd te horen kreeg dat je er toch niet bij hoorde. Hoe het ook zij, zulke boodschappen kunnen je je hele leven blijven achtervolgen. 

Een specifieke groep is eetstoornissen. Teveel eten uit onvrede, of juist te weinig, kan een onvermogen zijn om met gevoelens om te gaan. 
Mensen die problemen hebben met aanraken en daardoor een negatief zelfbeeld hebben kunnen ook te maken gehad hebben met seksueel of lichamelijk geweld.

Haptotherapie richt zich op het innerlijk, op wie je in wezen bent en niet op hoe je zou moeten zijn. Daarbij is het van belang dat er respect is voor je gevoelens en onzekerheden. 
Alles draait om acceptatie van je gevoel, je lichaam, kortom, van jezelf. 
Daarbij is ervaren wat je voelt en weten, accepteren dat het er mag zijn van essentieel belang.

Formulieren

Online aanmelden